Maandag 16 oktober

Ik zag een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Want de eerste hemel en de eerste aarde zijn voorbij en de zee is niet meer.

Openbaringen 21 vers 1.

 

In dit vertrouwen hebben wij Corien los kunnen laten.

 

Corien Deckers – de Kock

 

9 oktober 1961                                                15 oktober 2006

 

“Rust nu mijn ziel, de Heer heeft u bevrijd”.

 

Vrouw van  Charles

Moeder van Myrthe

                  Hidde

 

Hoenderveld 4

5314 BJ  Bruchem

Corien is thuis. U kunt afscheid van haar nemen op dinsdag 17 oktober van 15.00 tot 17.00 uur en van 19.00 tot 21.00 uur.

Wij willen Corien herdenken tijdens een dienst van woord en gebed op donderdag 19 oktober om 14.00 uur in de Gereformeerde Kerk, Zijlstraat 1 te Zuilichem. Om ongeveer 15.30 zal de begrafenis plaatsvinden op de algemene begraafplaats aan de Molenstraat te Bruchem.

Aansluitend is er gelegenheid tot condoleren op “Landgoed Groenhoven”, Dorpstraat 6 te Bruchem.

Mocht u geen kaart hebben ontvangen, wilt u dan deze advertentie als uitnodiging beschouwen.

 

Liever geen bloemen maar een goed doel.

Zondagochtend

Lieve mensen,

Het is zondagochtend, we zitten achter de computer en weten eigenlijk niet wat we moeten schrijven. We zijn sprakeloos, woorden schieten tekort op dit moment, maar we weten dat veel mensen iedere dag op de site kijken. Vannacht is mama overleden, rond 4 uur. Thuis, in haar eigen omgeving, rustig in haar slaap. Precies zoals ze wilde.  Groetjes Myrthe

15 oktober 's ochtends

Het spijt me als ik scheld maar het is gewoon kut!!

Corien is dood.
Het is gewoon kut.

 

Hidde

OPROEP !!!

Corien is al een hele tijd bezig om afscheid te nemen. Zo heeft ze, ik denk wel een jaar geleden een dagboekje gekocht en heeft daar een begin gemaakt om haar leven op te schrijven.
Maar ze heeft al te zeer gewild dat dit afscheid (nog) niet aan de orde zou zijn. En daarom staat er helaas maar erg weinig in. Natuurlijk hebbenwe onze herinneringen. En die zijn GEWELDIG !!
Pakweg een half jaar geleden heeft ze een boek gekocht en dat heet : "Mam vertel eens...  ".
Ze liet iedereen weten hoe mooi boek dat was en met zulke mogelijkheden en diepzinnigheden. Maar om er zelf aan te beginnen en accepteren dat het zover was, neen dat is niet de stijl van Corien, "doorgaan, gewoon doorgaan". Dat zijn haar gevleugelde woorden.
Onlangs werd door een medelevend mens benadrukt, door middel van dagboekjes voor beide kinderen, dat het wel erg belangrijk is om wat aan hun mee te geven in de toekomst.

Maar het is allemaal zo ontzettend snel gegaan en ze heeft nog zoveel energie in het gezin, familie en vrienden gestoken dat er van schrijven niets gekomen is. Maar we hebben troost. Later zien we haar terug. En in de tussenliggende tijd hebben we onze prachtige onuitwisbare herinneringen aan haar in ons hart gesloten.

Om juist die herinneringen tastbaar en beeldend te maken doe ik hier een oproep aan jullie allemaal. ik doe een appèl op juliie herinneringen aan Corien.
Het zo voor ons, maar zeker voor Myrthe en Hidde zo fijn zijn wanneer jullie iets maken, iets opschrijven. Feiten, gebeurtenissen, gedachten, herinneringen, dingen die je met haar hebt meegemaakt, zaken waar ze belang aan hechtte, etc etc.
Al die maaksels oid zullen nu en in de toekomst een mooie schatkist voor Myrthe en Hidde zijn. Zodat ze kunnen schatgraven in de spelonken van het verleden ter nagedachtenis als herinnering aan hun moeder, mijn Corien.

Deze wens zou dus als een olievlek op het water, doorverteld moeten worden aan iedereen die haar kent of heeft gekend.


Het zou geweldig wezen wanneer je/jij gevolg geeft aan deze oproep en het dan wilt afgeven of opsturen naar Rianne van Alphen, Middelsteeg 5, 5301 LC, Zaltbommel.

13 oktober vrijdag

Gisteren even over "moeten" slaan. Gister was het weer zo'n ..... dag. Corien slecht geslapen, ikke ook, wordt je toch wel moe van. Corien heeft toch weer meer pijn. Lastig om dan keuzes te moeten maken. Ze is al zo ontzettend moe, slap, suf, soms verward, druk in haar hoofd etc etc, is het dan wijs om de morfine te verhogen omdat je dan weet weer een beetje kwaliteit in te moeten leveren. Het spreken gaat al zo moeilijk. Gesprekken voeren wordt zo niet onmogelijk. En Corien iz zich hiervan bewust en dat maakt hethaar zo moeilijk om zichzelf te kunnen zijn. Ze vecht als geen ander om Corien te kunnen zijn, maar levert elke dag in. Ze merkt zelf ook dat ze soms dingen zegt die niet kloppen. Vannacht ziet ze dingen / mensen die er niet zijn. een tel later is ze dit ook bewust. Ze ervaart dit als last en wilt dat niet zijn en dus ook niet voor ons. Zij wilt ons dit besparen terwijl wij dit juist volledig accepteren. Maar Corien niet, die wilt rust voor haar en voor ons. Soms lijkt het alsof ze nog wilt doen geloven dat er geen "last" is.  

Daarom heeft een soort ideefix zich in haar hoofd genesteld om maar naar het ziekenhuis te gaan en daar te sterven. Daar zou ze rust vinden en zou het makkelijker zijn om afstand van ons te krijgen cq te nemen. Deze opvatting druist zo in tegen onze al jaren gevestigde ideeën. Juist thuis, daar waar je ook geboren mag je ook sterven in je eigen intieme omgeving. Daar waar al je dierbaren zijn is het de juiste plek om het laatste stukje van de aardse reis af te sluiten. 

Website statistieken